| تبليغات | X |
|
||
|
||
|
|
||
|
|
||
|
دوش در حلقه ما قصه گیسوی تو بود تا دل شب سخن از سلسله موی تو بود |
||
|
|
||
|
||
|
|
||
|
|
||
|
|
||
|
|
||
 |
||
|
|
||
|
||
|
|
||
|
اسرار ازل را نه تو داني و نه من
وين حل معما نه تو داني و نه من
هست از پس پرده گفتگوي من و تو
چون پرده بر افتد نه تو ماني و نه من
|
||
|
|
||
|
خرم آن روز کزین منزل ویران برم راحت جان طلبم از پی جانان برم
|
||
|
|
||
|
|
||
|
|
||
|
|
||
|
|
||
|
درين سراي بي كسي كسي به در نمي زند به دشت ملال ما پرنده پر نمي زند يكي ز شب گرفتگان چراغ بر نمي كند كسي به كوچه سار شب در سحر نمي زند نشسته ام در انتظار اين غبار بي سوار دريغ كز شبي چنين سپيده سر نمي زند گذر گهي ست پر ستم كه اندر او به غير غم يكي صلاي آشنا به رهگذر نمي زند دل خراب من دگر خراب تر نمي شود كه خنجر غمت ازين خراب تر نمي زند چه چشم پاسخ است ازين دريچه هاي بسته ات ؟ برو كه هيچ كس ندا به گوش كر نمي زند نه سايه دارم و نه بر ، بيفكنندم و سزاست اگر نه بر درخت تر كسي تبر نمي زند |
||
|
|
||
|
نگاه كن كه غم درون ديده ام چگونه قطره قطره آب مي شود چگونه سايه سياه سركشم اسير دست آفتاب مي شود نگاه كن تمام هستيم خراب مي شود شراره اي مرا به كام مي كشد مرا به اوج مي برد مرا به دام ميكشد نگاه كن تمام آسمان من تو آمدي ز دورها و دورها ز سرزمين عطر ها و نورها نشانده اي مرا كنون به زورقي ز عاجها ز ابرها بلورها مرا ببر اميد دلنواز من ببر شهر شعر ها و شورها به راه پر ستاره ه مي كشاني ام فراتر از ستاره مي نشاني ام نگاه كن من از ستاره سوختم لبالب از ستارگان تب شدم چو ماهيان سرخ رنگ ساده دل ستاره چين بركه هاي شب شدم چه دور بود پيش از اين زمين ما به اين كبود غرفه هاي آسمان كنون به گوش من دوباره مي رسد صداي تو صداي بال برفي فرشتگان نگاه كن كه من كجا رسيده ام به كهكشان به بيكران به جاودان كنون كه آمديم تا به اوجها مرا بشوي با شراب موجها مرا بپيچ در حرير بوسه ات مرا بخواه در شبان دير پا مرا دگر رها مكن مرا از اين ستاره ها جدا مكن نگاه كن كه موم شب براه ما چگونه قطره قطره آب ميشود صراحي سياه ديدگان من به لالاي گرم تو لبالب از شراب خواب مي شود به روي گاهواره هاي شعر من نگاه كن تو ميدمي و آفتاب مي شود |
||
|
|
||
|
ای شاخ و برگ برقص آی
|
||
|
|
||
 |
||
|
|
||
|
نذر کردم گر ازاین غم به در آیم روزی تا در میکده شادان و غزل خوان بروم
|
||
|
|
||
|
ای آفتاب زندگی بر دشتهای یخ زده و منجمد قلب من بتاب که تورا میخواهم تا روان شوم بر دشتهای تشنه آینده
|
||
|
|
||
|
||
|
|
||
|
|
||
|
|
||
من سكوت خويش را گم كرده ام 
