آستان جانان


اشک مهتاب به من گفتی که دل دریا کن ای دوست همه دریا از آن ما کن ای دوست دلم دریا شد و دادم به دستت مکش دریا به خون پروا کن ای دوست مکش دریا به خون پروا کن ای دوست کنار چشمه ای بودیم در خواب تو با جامی ربودی ماه از آب چو نوشیدیم از آن جام گوارا تو نیلوفر شدی من اشک مهتاب تو نیلوفر شدی من اشک مهتاب تن بیشه پر از مهتاب امشب پلنگ کوه ها درخواب امشب به عاشقی دلی سامون گرفته دل من در تنم بی تابه امشب دل من در تنم بی تابه امشب خواننده : استاد محمد رضا شجريان شاعر : استاد سیاوش کسرایی داروک خشک آمد کشتگاه من، در کنار کشت همسايه گرچه مي گويند :«مي گريند در ساحل نزديک، سوگواران در ميان سوگواران » قاصد روزان ابري داروگ، کي مي رسد باران؟ بر بساطي که بساطي نيست در درون کومه تاريک من، که ذرّه اي با آن نشاطي نيست و جدار دنده هاي ني به ديوار اتاقم، دارد از خشکيش مي ترکد -چون دل ياران که در هجران ياران- که در هجران ياران قاصد روزان ابري داروگ، کي مي رسد باران؟ خواننده : استاد شجريان شعر : نيما يوشيج پر کن پیاله را پر کن پياله را کين جام آتشين ديري ست ره به حال خرابم نمي برد اين جامها -که در پي هم مي شود تهي- درياي آتش است که ريزم به کام خويش، گرداب مي ربايد و، آبم نمي برد! * * * من، با سمند سرکش و جادويي شراب، تا بي کران عالم پندار رفته ام تا دشت پر ستارۀ انديشه هاي گرم تا مرز ناشناخته مرگ و زندگي تا کوچه باغ خاطره هاي گريز پا، تا شهر يادها... ديگر شراب هم جز تا کنار بستر خوابم نمي برد، * * * هان اي عقاب عشق! از اوج قله هاي مه آلود دور دست پرواز کن به دشت غم انگيز عمر من آنجا ببر مرا که شرابم نمي برد! آن بي ستاره ام که عقابم نمي برد! * * * در راه زندگي، با اينهمه تلاش و تمنا و تشنگي، با اينکه ناله مي کشم از دل که: آب... آب! ديگر فريب هم به سرابم نمي برد! پر کن پياله را ... خواننده : استاد شجريان شعر : فريدون مشيري سال شمار زندگی استاد شجریان در دیگر وبلاگم کلک خیال انگیز
2 نوشته شده در چهارشنبه 1384/06/30ساعت 3:12 قبل از ظهر توسط سیاوش تی \|


آتش کاروان آتشي ز كاروان جدا مانده اين نشان ز كاروان به جا مانده يك جهان شراره ، تنها مانده در ميان صحرا به درد خود سوزد به سوز خود سازد سوزد از جفاي دوران فتنه وبلاي توفان فناي او خواهد به سوي او تازد من هم اي باران تنها ماندم آتشي بودم برجا ماندم با اين گرمي جان در ره مانده حيران اين غم خود به كجا ببرم با اين جان لرزان با اين پاي لغزان ره به كجا ز بلا ببرم مي‌سوزم گرچه با بي‌پروايي مي‌لرزم بر خود از اين تنهايي من هم اي باران تنها ماندم آتشي بودم بر جا ماندم آتشين خو هستي سوزم شعله جاني بزم افروزم بي پناهي محفل‌آرا بزم افروزي تيره روزم آآآآآ ….. من هم اي باران تنها ماندم آتشي بودم برجا ماندم آهنگساز :استاد علی تجویدی آواز: بانو دلکش اشعار: استاد بیژن ترقی استاد علی تجویدی استاد علي تجويدي، متولد ۱۲۸۹ خيابان ري تهران.زندگي هنري او را با قلم خودش بخوانيم:(( مقدمات را نزد پدرم و هادي تجويدي (برادرم) آموختم. در ۱۲ سالگي دستگاههاي ايراني را مي شناختم. مرحوم ابوالحسن صبا چون نزد پدرم نقاشي کار مي کرد به منزل ما رفت و آمد داشت و از همان موقع با ايشان اشنا شدم. اولين سازي که آموختم تار بود ضمنآ موقعي که در دبيرستان تحصيل مي کردم به گروه پيش آهنگي وارد شدم و فلوت آموختم و با نت آشنايي پيدا کردم. در ۱۶سالگي به کلاس حسين ياحقي رفتم و پس از ۶ماه نزد ايشان به آموختن ويولن مشغول شدم و سپس به کلاس مرحوم صبا رفتم و ۶ سال نزد اين استاد به فراگرفتن موسيقي و نوازندگي ويولن پرداختم، در ضمن سه تار و ضرب را هم نزد ايشان ياد گرفتم و براي پيشرفت تکنيک ويولن بنا به توصيه ايشان ۳ سال نزد يک استاد خارجي کار کردم و نيز به وسيله يکي از دوستانم با حضرت حاج آقا محمد ايراني و جناب رکن الدين مختاري و ساير موسيقي دانان ايراني از جمله نورعلي برومند و مرحوم طاهر زاده و مرحوم قهرماني آشنا شدم. در حقيقت دستگاههاي کامل ايراني و تصانيف مرحوم شيدا را نزد اين بزرگواران اموختم. و چون ذوق آهنگسازي داشتم بنا به توصيه آقاي رکن الدين مختاري به ساختن آهنگ پرداختم و براي آشنايي بيشتر به فن آهنگ سازي و همچنين ارکستراسيون و هاموني مدتي مثل يک طلبه نزد چند استاد به تحصيل پرداختم و در کلاس کنسرواتور آزاد موسيقي نام نويسي کردم. از ۲۷سال پيش در راديو مشغول کار نوازندگي، آهنگسازي، عضويت کميسيون موسيقي و سرپرستي و رهبري ارکستر هستم. و آهنگهايي به صورت ترانه ساخته ام که بيشتر در برنامه گلها اجرا شده است. اشعار آنها را اغلب آقاي رهي معيري و بيژن ترقي و معيني کرمانشاهي ساخته اند. شعر چند ترانه را هم خودم ساخته ام.))
2 نوشته شده در پنجشنبه 1384/06/24ساعت 4:14 قبل از ظهر توسط سیاوش تی \|


عصمت باقرپور با نام هنری "دلکش" در سال ۱۳۰۴ در بابل زاده شد هنوز نوجوان بود که نزد خواهرش به تهران آمد و در مدرسه ای که درس می خواند، توجه آموزگار موسيقی" ظهيرالدينی" را به سوی خود جلب کرد که صدای او را پر رنگ و شايستهء پرورش تشخيص داده بود. ظهيرالدينی او را به دفتر روح الله خالقی در انجمن موسيقی ملی برد و خالقی او را به دست عبدالعلی وزيری خواننده معروف آن زمان سپرد که فوت و فن آوازخوانی را به او بياموزد. دوسه سالی بعد پس از آموختن آنچه بايد، دلکش در سال ۱۳۲۲فعاليت آوازخوانی خود را آغاز کرد و در سال ۱۳۲۴ به عنوان آوازخوان به استخدام راديو ايران در آمد که تازه پنج سالی از بنيادش گذشته بود. در آن سالها، موسيقی سنتی که بر اثر تکرار و تقليد، جاذبه خود را از دست داده بود، نياز بسيار به نوآوری داشت. انديشه و احساس نو، آهنگ نو صدای تازه می طلبيد تا از رکود پيش آمده به در آيد. نياز به صدای گرم و رسای زنانه به ويژه برجسته می نمود. قمر الملوک وزيری رفته رفته از توان خواندن افتاده بود و ملوک ضرابی نيز ديگر جاذبه پيشينش را نداشت. از سوی ديگر آهنگسازان نسل جوانتر که قصد نو آوری در موسيقی سنتی داشتند،، به صداهای تازه ای نياز داشتند که با نو آوری های آنها سر سازگاری داشته باشد. دلکش يکی از بهترين اين صداها بود که از بخت خوش به همکاری دائمی با مهدی خالدی، آهنگساز نو آور و از شاگردان ابوالحست صبا پرداخت. و در شهریور۱۳۸۳ در سن ۷۹ در یکی از بیمارستانهای تهران به مرگ طبیعی از دنیا رفت یادش گرامی و جاودان اين همه آشفته حالي ... اين همه نازك خيالي ... اي به دوش افكنده گيسو از تو دارم, از تو دارم اين غرور و عشق و مستي خنده بر غوغاي هستي اي سيه چشم _سيه مو از تو دارم, از تو دارم اين تو بودي كز ازل خواندي به من .... درس وفا را اين تو بودي آشنا كردي به عشق .... اين مبتلا را من كه اين حاشا نكردم از غمت پروا نكردم دين من ، دنياي من از عشق جاويدان تو رونق گرفته سوز من ، سوداي من از نور بي پايان تو رونق گرفته ... من خود آتشي كه مرا داده رنگ فنا ميشناسم من خود شيوه نگه چشم مست تو را مي شناسم ديگر اي برگشته مژگان از نگاهم رو مگردان دين من, دنياي من از عشق جاويدان تو رونق گرفته سوز من سوداي من از نور بي پايان تو رونق گرفته
2 نوشته شده در پنجشنبه 1384/06/17ساعت 7:56 بعد از ظهر توسط سیاوش تی \|


گل گلدون من شکسته در باد تو بیا تا دلم نکرده فریاد گل شب بو دیگه شب بو نمیده کی گل شب بو رو از شاخه چیده گوشهء آسمون پر رنگین گمون من مثل تاریکی تو مثل مهتاب اگه باد از سر زلف تو نگذره من میرم گم میشم تو جنگل خواب گل گلدون من ماه ایوون من از تو تنها شدم چو ماهی از آب گل هر آرزو رفته از رنگ و بو من شدم رودخونه دلم یه مرداب آسمون آبی میشه اما گل خورشید رو شاخه های بید دلش میگیره دره مهتابی میشه اما گل مهتاب از برکه های آب بالا نمیره تو که دست تکون میدی به ستاره جون میدی میشکفه گل از گل باغ وقتی چشمات هم میاد دو ستاره کم میاد میسوزه شقایق از داغ گـل گلدون من ماه ایـــوون من از تو تنها شدم چو ماهی از آب گل هر آرزو رفته از رنگ و بو من شدم رودخونه دلم یه مرداب بانوسيمين غانم در شمار آن دسته از خوانندگان متين و به راستي هنر مندي است که دامان خود را از دام شهرت طلبي هاي کاذب و سود جويي هاي جذاب ورچيده و طمع تلخ و شيرين و زهر آگين آن را نچشيد و در غرقاب و گنداب ابتذال دست و پا نزد که اين خود هنري است بسيار زيبا تر از هنر خوانندگي او. سيمين غانم ضمن باز خواني برخي از ترانه هاي قديمي با آهنگسازان بر جسته اي همچون علي تجويدي، همايون خرّم، فريدون شهبازيان و به خصوص فريبرز لاچيني و جواد لشکري، و ترانه سراياني چون فرهاد شيباني و اردلان سر افراز و ... همکاري داشته است که ثمره اين همکاري چندين و چند ترانه زيبا و ماندگار است که متاسفانه به دليل اينکه در مملکت ما شنيدن صداي زن از اختلاسهاي ميلياردي آقايان حرام تر است اين ترانه ها براي ما مهجور مانده اند و در کلکسيون هاي شخصي خاک مي خورند
2 نوشته شده در سه شنبه 1384/06/15ساعت 5:9 قبل از ظهر توسط سیاوش تی \|

شعــله ســرکش

لاله دميدم روي زيبا توام آمد بياد
شعله ديدم سركشي هاي توام آمد بياد

سوسن و گل آسماني مجلسي آراستند
روي و موي مجلس آراي توام آمد بياد

بود لرزان شعله شمعي در آغوش نسيم
لرزش زلف سمنساي توام آمد بياد

در چمن پروانه اي آمد ولي ننشسته رفت
با حريفان قهر بيجاي تو ام آمد بياد

از بر صيد افكني آهوي سرمستي رميد
اجتناب رغبت افزاي توام آمد بياد

پاي سروي جويباري زاري از حد برده بود
هايهاي گريه در پاي توام آمد بياد

شهر پرهنگامه از ديوانه اي ديدم رهي
از تــــو و ديوانگي هاي تــوام آمد بياد

استاد رهي معيري

محمد حسين رهي معيّري فرزند مرحوم محمد حسن خان مويد خلوت نوۀ نظام الدوله معيّرالممالک از اعقاب عارف رباني قرن چهارم هجري،با يزيد بسطامي، دهم ارديبهشت ماه ۱۲۸۸ هجري شمسي در تهران چشم به جهان گشود و در ۲۴ آبان ماه سال ۱۳۴۷ شمسي به سراي باقي شتافت و در مقبره ظهيرالدوله به خاک سپرده شد.
کساني که با شعر و ادب، انس و الفتي دارند، رهي شاعر بلند نام معاصر را به خوبي مي شناسند، زيرا شخصيت و شيوه خاص او در شهر گفتن شيفتگان بي شماري دارد.
اشعار رهي آينه اي است از روح پاک و بي آلايش او، مناعت و استغناي طبع و صفاي باطن او از گفتارش به خوبي هويداست

2 نوشته شده در جمعه 1384/06/11ساعت 3:15 قبل از ظهر توسط سیاوش تی |


شبی که آوای نی تو شنيدم چو آهوی تشنه پی تو دويدم دوان دوان تا لب چشمه رسيدم نشانه ای از نی و نغمه نديدم تو ای پری کجايی؟ که رخ نمی نمايي از آن بهشت پنهان دری نمی گشايي من همه جا پی تو گشته ام از مه و مه نشان گرفته ام بوی تو را ، ز گل شنيده ام دامن گل از آن گرفته ام تو ای پری کجايی؟ که رخ نمی نمايي از آن بهشت پنهان دری نمی گشايی دل من سرگشته توست نفسم آغشته توست به باغ روياها چو گلت بويم در آب و آيينه چو مه ات جويم تو ای پری کجايي در اين شب يلدا ز پی ات پويم به خواب و بيداری سخنت گويم تو ای پری کجايي مه و ستاره درد من می دانند که همچو من پی تو سرگردانند شبی کنار چشمه پيدا شو ميان اشک من چو گل واشو تو ای پری کجايي؟ که رخ نمی نمايي از آن بهشت پنهان دری نمی گشايي خواننده : حسين قوامي(فاخته) آهنگساز: مهندس امير همايون خرّم دستگاه: همایون شاعر: هوشنگ ابتهاج
2 نوشته شده در دوشنبه 1384/06/07ساعت 3:45 قبل از ظهر توسط سیاوش تی \|


بزار عاشقت باشم بزار عاشقت باشم تا با بهار آشتي كنم با روزگار آشتي كنم واسم از عشق بگو واسم از عشق بگو تا گلدونو غرق گل ياس كنم عاشق عشق بشم خدارو احساس كنم خدارو احساس كنم واسم از عشق بگو واسم از عشق بگو تاوقتي بارون مي باره دست رو شستن گل واسم تماشايي باشه يه غروب يه طلوع غرق زيبائي باشه واسم تماشائي باشه بودنت براي من پايان تنهايي باشه بودنت براي من پايان تنهايي باشه واسم از عشق بگو واسم از عشق بگو تا گلدونو غرق گل ياس كنم عاشق عشق بشم خدارو احساس كنم خدارو احساس كنم به حريم باورم نزديكي بزار باورت كنم بزار باورت كنم چلچراغ خونه تاريكي بزار باورت كنم بزار باورت كنم واسم از عشق بگو واسم از عشق بگو تا گلدونو غرق گل ياس كنم عاشق عشق بشم خدارو احساس كنم خدارو احساس كنم بزار عاشقت باشم بزار عاشقت باشم تا با بهار آشتي كنم با روزگار آشتي كنم واسم از عشق بگو واسم از عشق بگو تا گلدونو غرق گل ياس كنم عاشق عشق بشم خدارو احساس كنم خدارو احساس كنم
2 نوشته شده در پنجشنبه 1384/06/03ساعت 7:15 بعد از ظهر توسط سیاوش تی \|