آستان جانان


اکسیــر عشـــق از در در آمدی و من از خود به در شدم گویی کز این جهان به جهان دگر شدم گوشم به راه تا که خبر می دهد ز دوست صاحب خبر بیامد و من بی خبر شدم گفتم ببینمش مگرم درد اشتیاق ساکن شود، بدیدم و مشتاق تر شدم چون شبنم اوفتاده بدم پیش آفتاب مهرم به جان رسید و به عیوق بر شدم دستم نداد قوت رفتن به پیش دوست چندی به پای رفتم و چندی به سر شدم تا رفتنش ببینم و گفتنش بشنوم از پای تا به سر همه سمع و بصر شدم من چشم از او چگونه توانم نگاه داشت کاول نظر به دیدن او دیده ور شدم بیزارم از وفای تو یک روز و یک زمان مجموع اگر نشستم و خرسند اگر شدم او را خود التفات نبودی به صید من من خویشتن اسیر کمند نظر شدم گویند روی سرخ تو سعدی که زرد کرد؟ اکسیر عشق بر مسم افتاد و زر شدم آلبوم دستان با صدای استاد محمد رضا شجریان و تنظیم استاد پرویز مشکاتیان
2 نوشته شده در شنبه 1385/02/30ساعت 4:35 قبل از ظهر توسط سیاوش تی \|


سکوت سرد زمان هر دمی چون نی، ازدل نالان، شكوه ها دارم روی دل هر شب، تا سحرگاهان با خدا دارم هر نفس آهيست، كز دل خونين، لحظه های عمر بی سامان، ميرود سنگين اشك خون آلود من دامان، می كند رنگين به سكوت سرد زمان، به خــزان زرد زمان، نه زمان را درد كسی، نه كسی را درد زمان بهار مردمی ها دی شد، زمان مهربانی طی شد، (آه از اين دم سرديها خدايا) ۲ نه اميدی در دل من، كه كشايد مشكل من نه فروغ روی مهی، كه فروزد محفلِ من نه همزبان دردآگاهی، كه ناله ای خرد با آهی، (داد از اين بی درديها خدايا)۲ (نه صفايی ز دمسازی به جامِ می )۲، كه گَرد غم زدل شويد، كه بگويم راز پنهان، كه چه دردی دارم بر جان آه از اين بی همرازی خدايا ، وای از اين بی همرازی خدايا وه كه به حسرت عمر گرامی سر شد همچو شراری از دل آذر، بر شد و خاكستر شد، يك نفس زد وهدر شد يك نفس زد و هدر شـــــد ، روزگار من به سر شد چنگی عشقم راهِ جنون زد، مردم چشمم جامه به خون زد ، يــارا دل نهم ز بی شكيبی، با فسونِ خود فريبی چه فسون نافرجامی، به اميد بی انجامی، وای از اين افسون سازی خدايا و ا ی ا ز اين ا فســـون ســـازی خُــــــــد ا يا سکوت زمان با صدای استاد محمد رضا شجریان شعر استاد جواد آذر نی آقای جمشیدعندلیبی تار آقای داریوش پیرنیاکان
2 نوشته شده در یکشنبه 1385/02/24ساعت 0:23 قبل از ظهر توسط سیاوش تی \|

استاد احمد عبادی

استاد احمد عبادی به سال 1285 در تهران متولد شد.پدرش میرزا عبدالله فراهانی نوازنده تار و سه تار و ردیف دان موسیقی سنتی ایران بود. از هشت سالگی با موسیقی آشنا شد و اصول نوازندگی را از خواهران خود مولود و ملوک ، که از تعلیمات پدر برخوردار بودند فرا گرفت.

.استاد احمد عبادی مدتها در وزارت پیشه وهنر به تدریس و تحقیق در موسیقی ایرانی و سه تار پرداخته ودر جهت معرفی موسیقی ملی ایران تا کنون کنسرت های متعددی در داخل و خارج از کشور از جمله فرانسه ، ایتالیا ، آلمان و اتریش داشته که مورد استقبال هنردوستان واقع شده است.

استاد عبادی در نواختن سه تار دارای سبک و شیوه ای مخصوص به خود بود که کمتر کسی توانسته از عهده تقلید آن بر آید.از کارهایی که او در نوازندگی سه تار ایجاد کرد ، ابداع کوکهای مختلف در سه تار است که در آلبوم کوک سه تار آنها راعرضه کرده است.عبادی شاگردان بسیاری تربیت کرد از جمله مهربانو توفیق و بهرام وادانی و ....

او در رادیو نیز فعالیت می کرد و صفحه ها و کاستهای زیادی ضبط کرده از جمله صفحه آواز شور همراه رضا ظلی و همچنین تکنوازی ها و بداهه نوازی ها و همراهی با نوازندگان و خوانندگان مختلف.آنطور که اهل موسیقی از مرحوم عبادی به خاطر دارند ، عبادی فردی معتقد و متدین بود ، قبل از ساز زدن وضو می گرفت و در روزهای عزا داری و شهادت ائمه اطهار دست به ساز نمی زد.سالها نغمه شور انگیز استاد احمد عبادی ،برترین نوازنده سه تار ایران ، غوغایی در دل مردم صاحب ذوق بپا کرده و تسکین دلهای سوخته و عاشقان هنر این مرز و بوم بوده است.

استاد احمد عبادی ، در 17 اسفند ماه 1371 ، دار فانی را وداع گفت. روانش شاد

حجاب چهره جان می‌شود غبار تنم خوشا دمی که از آن چهره پرده برفکنم

چنين قفس نه سزای چو من خوش الحانيست روم به گلشن رضوان که مرغ آن چمنم

عيان نشد که چرا آمدم کجا رفتم دريغ و درد که غافل ز کار خويشتنم

چگونه طوف کنم در فضای عالم قدس که در سراچه ترکيب تخته بند تنم

اگر ز خون دلم بوی شوق می‌آيد عجب مدار که همدرد نافه ختنم

طراز پيرهن زرکشم مبين چون شمع که سوزهاست نهانی درون پيرهنم

بيا و هستی حافظ ز پيش او بردار
که با وجود تو کس نشنود ز من که منم

حجاب چهره جان

با صدای استاد محمد رضا شجریان

و تار استاد احمد عبادی

تقدیم به دوستداران حضرت حافظ

2 نوشته شده در دوشنبه 1385/02/18ساعت 11:26 بعد از ظهر توسط سیاوش تی |


فتنه ي چشم تو چندان ره بيداد گرفت كه شكيب دل من دامن فرياد گرفت آن كه آيينه ي صبح و قدح لاله شكست خاك شب در دهن سوسن آزاد گرفت آه از شوخي چشم تو ، كه خونريز فلك ديد اين شيوه ي مردم كشي و ياد گرفت منم و شمع دل سوخته ، يارب مددي كه دگرباره شب آشفته شد و باد گرفت شعرم از ناله ي عشاق غم انگيزتر است داد از آن زخمه كه ديگر ره بيداد گرفت سايه ! ماكشته ي عشقيم ، كه اين شيرين كار مصلحت را ، مدد از تيشه ي فرهاد گرفت بیداد همایون با صدای استاد محمد رضا شجریان شعر از استاد هوشنگ ابتهاج
2 نوشته شده در یکشنبه 1385/02/10ساعت 2:20 قبل از ظهر توسط سیاوش تی \|


با کمک دوست محترم کیوان عزیز محیطی فراهم شد برای معرفی و آشنایی با اساتید موسیقی و آواز ایرانی علاقمندان میتوانند با همراهی و هم فکری خود من رو در این کار یاری دهند منتظر حضورشماهستم http://forum.digitaliran.net/forumdisplay.php?fid=64
2 نوشته شده در شنبه 1385/02/09ساعت 3:10 قبل از ظهر توسط سیاوش تی \|


نيما يوشيج در پاييز سال 1274 خورشيدي در يوش روستايي در ناحيه نور مازندران زاده شد در همين روستا به گفته خودش خواندن و نوشتن را نزد آخوند ده به ضرب تركه و بوته هاي گزنه آموخت بعد ها كه به شهر آمد به مدرسه سن لويي فرستاده شد و به تشويق نظام وفا به سرودن شعر پرداخت آشنايي با زبان فرانسه و بهره مندي از ذهني خلاق و جستجوگر در شعر راه تازه اي پيش پاي وي گشود و نو گرايي و نو زايي در شعر پارسي سرانجام با كوششهاي وي به برگ و بار نشست در سال 1300 منظومه اي به نام قصه رنگ پريده انتشار داد در همين سال نخستين سروده هايش را در روزنامه قرن بيستم به سر دبيري ميرزاده عشقي و در پاييز سال 1301 شعر اي شب را در روزنامه هفتگي نو بهار منتشر كرد نيما از سال 1317 تا 1320 در شمار هيات تحريريه مجله موسيقي بود و اشعار خود را در آن انتشار مي داد در همين سالها موج مخالفتهاي هواداران شيوه ديرينه در شعر با وي بالا گرفت اما هر چه زمان مي گذشت شيوه كار وي كه بر پايه نيازهاي زمانه رو به بلندگي و رويايي داشت اندك اندك راه خود را مي گشود و پيش مي رفت تا به امروز كه هر برگزيده اي از سروده هاي شاعران معاصر به شايستگي با ياد و نام و سرود هاي وي آغاز مي شود نيما در سال 1338 ديده از جهان فرو بست داروک خشك آمد كشتگاه من در جوار كشتِ همسايه. گرچه مي گويند: «مي گريند روي ساحل نزديك سوگواران در ميان سوگواران.» قاصد روزان ابري، داروگ ! كي مي رسد باران؟ بر بساطي كه بساطي نيست در درون كومه ي تاريك من كه ذرّه اي با آن نشاطي نيست و جدار دنده هاي ني به ديوار اتاقم دارد از خشكيش مي تركد - چون دل ياران كه در هجران ياران - قاصد روزان ابري ، داروگ ! كي مي رسد باران؟
2 نوشته شده در یکشنبه 1385/02/03ساعت 2:53 قبل از ظهر توسط سیاوش تی \|