سينه مالامال درد است ای دريغا مرهمی

 دل ز تنهايی به جان آمد خدا را همدمی    

   چشم آسايش که دارد از سپهر تيز رو

ساقيا جامی به من ده تا بياسايم دمی

   زيرکی را گفتم اين احوال بين خنديد و گفت 

  صعب روزی بوالعحب کاری پريشان عالمی

   آدمی در عالم خاکی نمی آيد بدست

 عالمی ديگر ببايد ساخت وز نو آدمی

   در طريق عشق بازی امن و آسايش بلاست

ريش باد آن دل که با درد تو خواهد مرحمی

   گريه حافظ چه سنجد پيش استغنا عشق

کاندر اين طوفان نمايد هفت دريا شبنمی